Uit WikiMobi
Inhoud |
Inleiding
Het Kyotoprotocol is een internationaal akkoord dat gekoppeld is aan de ‘United Nations Framework Convention on Climate Change’. Het Protocol is aangenomen in Kyoto, Japan op 11 december 1997 en werd van kracht op 16 februari 2005. De gedetailleerde regels voor de implementatie van het Protocol werden aangenomen in Marrakesh in 2001, dit wordt het Marrakesh Akkoord genoemd. Het Protocol stelt bindende doelen vast voor 37 geïndustrialiseerde landen en de Europese Gemeenschap om de uitstoot van broeikasgassen te reduceren (in 1997 waren de Verenigde Staten afwezig). Het doel is het reduceren van zes broeikasgassen: koolstofdioxide, methaan, stikstofoxide, zwavelhexafluoride, en de haloalkanen (fluorverbindingen) HFC en PFC. Het gaat om een gemiddelde reductie van 5,2% ten opzichte van 1990 of 1995 over de periode 2008-2012. Voor de meeste EU landen geldt een reductie van 8%. Een aantal EU landen en de VS moeten een reductie bewerkstelligen van 7%, Japan 6% en Rusland 0%. Voor Australië geldt een toegestane stijging van 8% en voor IJsland is dit 10% Bron: kyotoprotocol.com. Voor Nederland geldt dat de broeikasgasuitstoot in 2012 94% van die in het basisjaar 1990 moet zijn (voor HFC, PFC en SF6 heeft Nederland 1995 als basisjaar gekozen) Bron: UNFCCC.
Bovenstaande afbeelding geeft overzicht van de landen die meedoen aan het Kyoto-protocol. De groene landen zetten in op reductie, de gele landen moeten zorgen dat de broeikasgasemissies niet hoger worden en de rode landen binden zich nergens aan. Bron: Kyoto landen
Het grote verschil tussen het Protocol en de ‘United Nations Framework Convention on Climate Change’ is dat de Convention de landen aanmoedigt tot beperken van de broeikasgassen en het Protocol ze verplicht dat te doen. Bron: Europa NU Aangezien de geïndustrialiseerde landen het grootste aandeel hebben in de huidige broeikasgasemissies belast het protocol deze landen zwaarder. Het principe is die van ‘gemeenschappelijke maar gedifferentieerde verantwoordelijkheden’.
Doelen
Er zijn drie manieren om de gestelde eisen en doelen in eigen land te halen:
- Emissiehandel (de koolstofmarkt); landen kunnen emissierechten opkopen en verkopen wanneer zij teveel emissies uitstoten of wanneer ze minder uitstoot hebben dan het maximaal toelaatbare.
- Clean Development Mechanisme (CDM); landen kunnen een emissiereductie-project opzetten in ontwikkelingslanden waardoor ze verkoopbaar CER (gecertificeerde emissiereductie)-krediet kunnen verdienen; 1 krediet is gelijk aan een ton CO2.
- Joint Implementation (JI); er kunnen ERU´s (emissie reductie krediet) verdient worden door een emissiereductie-of emissieverwijderings-project in een ander land (die valt onder het Kyoto Protocol) uit te voeren.
Of de landen zich houden aan de regels, wordt gecontroleerd door middel van:
- een internationaal transactie log; het UN Climate Change Secretariaat houdt een transactielog bij om te verifiëren dat transacties consistent zijn met de regels die gelden onder het Protocol.
- een register systeem; spoort op en registreert de transacties die worden gedaan door de deelnemende landen met betrekking tot de bovenstaande drie manieren om de doelen te halen
- het opstellen van rapporteren door de landen zelf: het indienen van jaarlijkse emissie inventarisaties en nationale verslagen
- een nalevingsysteem: verzekert dat de landen hun verplichtingen nakomen en het systeem helpt hen hierbij mocht het niet lukken
Met behulp van het ‘Adaptation Fonds’ kunnen landen hulp krijgen met het uitvoeren en ontwikkelen van de plannen en strategieën. Bron: UNFCCC
Kyoto voor Nederland
Nederland moet 6% emissiereductie realiseren ten opzichte van 1990 (met uitzondering van de fluorverbindingen, daarvoor geldt als basisjaar 1995) Bron: UNFCCC. Dat wil zeggen een uitstoot van maximaal gemiddeld 200Mton CO2-equivalenten per jaar tussen 2008 en 2012. Voor deze hele periode geldt dus een totale uitstoot van maximaal 1001 Mton waarvan 437 Mton gereserveerd is voor Nederlandse bedrijven die deelnemen aan het Europese emissiehandelssysteem. Overschrijden zij dit, dan moeten ze emissierechten in het buitenland aankopen. Bron: PBL De uitstoot van Nederland was in 2009 ongeveer 3% lager dan in 2007 wat mede kwam door de economische crisis. In 2009 al lag de CO2eq uitstoot bijna 6% onder het niveau van het basisjaar voor het Kyoto Protocol. De precieze cijfers worden in voorjaar 2011 gepubliceerd. Door een productieafname in de metaalindustrie daalde de CO2-emissies in 2009 met ongeveer 10% ten opzichte van 2008. Verder is er een sterke afname te zien bij raffinaderijen en het wegverkeer (±5% reductie van CO2 ten opzichte van 2008). Bron: Energieraad
Nederland kan zijn verplichtingen aan het Protocol waarschijnlijk wel nakomen maar wel door emissierechten aan te kopen in het buitenland. De uitstoot van broeikasgassen in de periode 2008-2012 was namelijk wel hoger dan de emissieruimte. Bron: PBL
De huidige situatie
Het Kyotoprotocol loopt in 2012 af. Tokio wil de afspraken niet verlengen maar een nieuw verdrag overeenkomen omdat er geen eisen worden gesteld aan China en omdat de VS niet aan het protocol meedoen. Onder de ontwikkelingslanden heerst angst dat zo´n nieuw verdrag er niet (snel) komt terwijl (ook) zij nu al te kampen hebben met droogte en overstromingen door de klimaatverandering. Zij willen dus in ieder geval het Kyotoprotocol verlengen. Bron: NU.nl In Kopenhagen en Cacun is er gewerkt aan het voorbreiden van een nieuw akkoord dat in 2011 in Durban getekend moet worden. De weg naar dit akkoord toe is tot nu toe moeilijk gebleken. De verlenging van het Kyoto Protocol welke één verwijzing bevat naar een 25%-40% reductie van de emissies in 2020 zou een grote stap zijn, maar het is onduidelijk of hier overeenstemming over bereikt kan worden.
Emissies
Mondiaal is er in 2010 meer CO2 uitgestoten dan ooit ervoor, een totaal van 30,6 gigaton. In 2009 was de uitstoot 29 gigaton en in 2008 29,3 gigaton (door de economische crisis was de uitstoot in 2009 lager dan in 2008). Sinds de crises is de uitgestoten hoeveelheid weer gestegen.
Het IEA heeft berekend dat de uitstoot niet boven de 32 gigaton per jaar mag uitkomen de komende 10 jaar. Dit lijkt moeilijk omdat:
- van de elektriciteitscentrales die ons in 2020 van energie moeten voorzien 80% al gebouwd is waarvan een groot deel draait op fossiele brandstoffen (hierdoor staat 13,7 gigaton al vast)
- er een dalende interesse in kernenergie is vanwege de ramp in Fukushima
- ontwikkelingslanden geen harde klimaatdoelen hebben. Vooruitgaan is hier vaak belangrijker maar 75% van de toename in de CO2-uitstoot was afkomstig uit ontwikkelingslanden. Omdat het Westen producten uit deze landen importeert wordt de CO2-uitstoot niet gereduceerd.
Bron: Guardian
